رواق / Ravaq

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۵۷
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

هزار جهد بکردم که يار من باشی
مرادبخش دل بی‌قرار من باشی

شبی به کلبه‌ی احزان عاشقان آیی
دمی ندیم دل سوگوار من باشی

چراغ ديده‌ی شب‌زنده‌دار من گردی
انيس خاطر اميدوار من باشی

از آن عقيق که خونين دلم ز عشوه‌ی او
اگر کنم گله‌ای غمگسار من باشی

چو خسروان ملاحت به بندگان نازند
تو در ميانه خداوندگار من باشی

در آن چمن که بتان دست عاشقان گيرند
گرت ز دست برآيد نگار من باشی

من اين مراد ببينم به خود که نيم‌شبی
به جای اشک روان در کنار من باشی

شود غزاله‌ی خورشيد صيد لاغر من
گر آهویی چو تو يک دم شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت کرده‌ای وظيفه من
اگر ادا نکنی قرض‌دار من باشی

من ار چه حافظ شهرم جوی نمی‌ارزم
مگر تو از کرم خويش يار من باشی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۵۶
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی
که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

چنگ در پرده همين می‌دهدت پند ولی
وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

من نگويم که کنون با که نشين و چه بنوش
که تو خود دانی اگر زيرک و عاقل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است
حيف باشد که ز کار همه غافل باشی

نقد عمرت ببرد غصه‌ی دنيا به گزاف
گر شب و روز در اين فکرت باطل باشی

گر چه راهی‌ست پر از بيم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد
صيد آن شاهد مطبوع‌شمايل باشی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۵۵
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
ای پسر جام می‌ام ده که به پيری برسی

چه شکرهاست در اين شهر که قانع شده‌اند
شاهبازان طريقت به مقام مگسی

دوش در خيل غلامان درش می‌رفتم
گفت: ای عاشق بيچاره تو باری چه کسی؟

با دل خون‌شده چون نافه خوشش بايد بود
هر که مشهور جهان گشت به مشکين‌نفسی

لَمَعَ البرقُ من الطّورِ و آنَستُ به
فَلعلّی لَکَ آتٍ بشهابٍ قبسی

کاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش
وه که بس بی‌خبر از غلغل چندين جرسی

بال بگشا و صفير از شجر طوبی زن
حيف باشد چو تو مرغی که اسير قفسی

تا چو مجمر نفسی دامن جانان گيرم
جان نهاديم بر آتش ز پی خوش‌نفسی

چند پويد به هوای تو ز هر سو حافظ
يَسَّرَ اللهُ طريقاً بک يا ملتمسی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۵۴
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

ز کوی يار می‌آيد نسيم باد نوروزی
از اين باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن
که قارون را غلط‌ها داد سودای زراندوزی

ز جام گل دگر بلبل چنان مست می لعل است
که زد بر چرخ فيروزه صفير تخت فيروزی

چو امکان خلود ای دل در اين فيروزه‌ايوان نيست
مجال عيش فرصت دان به فيروزی و بهروزی

سخن در پرده می‌گويم بهار و گل غنیمت دان
که بيش از پنج روزی نيست حکم مير نوروزی

طريق جستن چيست؟ ترک کام خود گفتن
کلاه سروری آن است کز اين ترک بردوزی

ندانم نوحه‌ی قمری به طرف جويباران چيست
مگر او نيز همچون من غمی دارد شبانروزی؟

جدا شد يار شيرينت کنون تنها نشين ای شمع
که حکم آسمان اين است اگر سازی و گر سوزی

می‌ای دارم چو جان صافی و صوفی می‌کند عيبش
خدايا هيچ عاقل را مبادا بخت بد روزی

به عجب علم نتوان شد ز اسباب طرب محروم
بيا ساقی که جاهل را هنی‌تر می‌رسد روزی

به بستان شو که از بلبل رموز عشق گیری یاد
به مجلس آی کز حافظ سخن گفتن بیاموزی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۴۵۳
فاعلاتن مفاعلن فعلن

ای که دايم به خويش مغروری
گر تو را عشق نيست معذوری

گرد ديوانگان عشق مگرد
که به عقل عقيله مشهوری

مستی عشق نيست در سر تو
رو که تو مست آب انگوری

روی زرد است و آه دردآلود
عاشقان را دوای رنجوری

بگذر از نام و ننگ خود حافظ
ساغر می طلب که مخموری

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations