Cozy Corner with Hossein Nasiri | کوزی کرنر با حسین نصیری

آقای «حامد وحدتی‌نسب» انسان‌شناس پیشاتاریخ، باستان‌شناس، زیست‌شناس و پژوهشگر شناخته‌شده‌ی حوزه‌ی تکامل انسان، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او مسیر فکری و حرفه‌ای خود را از زیست‌شناسی آغاز کرد و به‌تدریج با تمرکز بر انسان‌شناسی و باستان‌شناسی، به یکی از چهره‌های مرجع در مطالعه‌ی انسان‌های اولیه، دوران پارینه‌سنگی و رفتارهای زیستی–فرهنگی انسان پیشاتاریخ در ایران تبدیل شد؛

مسیری میان‌رشته‌ای که به او امکان داده تکامل انسان را نه صرفاً از زاویه‌ی تاریخ، بلکه از دل زیست، مغز، رفتار، بقا و سازگاری بررسی کند.

حامد وحدتی‌نسب با نگاهی علمی و در عین حال روایت‌محور، به این پرسش بنیادین می‌پردازد که «چرا انسان، انسان شد؟»؛ پرسشی که او در پژوهش‌ها و گفت‌وگوهایش با تکیه بر شواهدی چون ابزارهای سنگی چند میلیون ساله، ایستادن روی دو پا، شکار مستمر، شکل‌گیری زبان، کار گروهی و انتقال دانش میان نسل‌ها واکاوی می‌کند.

از نگاه او، خلاقیت نه یک جهش ناگهانی، بلکه قابلیتی تدریجی و طیفی است که در بستر بقا شکل گرفته و بدون آن، مغز بزرگ انسان نه مزیت، بلکه مانعی برای ادامه‌ی حیات بود.

او سال‌هاست تمرکز اصلی خود را بر مطالعه‌ی پارینه‌سنگی، فناوری ابزارهای سنگی، انسان‌های اولیه و مسیر پراکندگی و استقرار آن‌ها در فلات ایران و مناطق پیرامونی گذاشته و تلاش کرده است تصویری دقیق، مستند و به‌دور از روایت‌های اسطوره‌ای یا ساده‌انگارانه از گذشته‌ی دور انسان ارائه دهد؛ تصویری که گذشته را نه افسانه، بلکه داده‌ای زنده برای فهم اکنون می‌داند.

در کنار فعالیت‌های دانشگاهی و پژوهشی، وحدتی‌نسب در حوزه‌ی ترویج علم نیز حضوری پررنگ دارد. او با سخنرانی‌ها، نوشته‌ها و حضور در رسانه‌ها و پادکست‌ها، مفاهیم پیچیده‌ی انسان‌شناسی و باستان‌شناسی را به زبانی قابل‌فهم برای مخاطب عمومی توضیح می‌دهد و می‌کوشد میان دانش تخصصی و کنجکاوی عمومی پلی پایدار بسازد.

او میزبان پادکست «خداحافظ آفریقا» و هم‌میزبان پادکست «بنفش» است؛ فضاهایی که در آن‌ها علم، روایت و پرسش‌گری به هم می‌رسند و گذشته‌ی انسان به آینه‌ای برای اندیشیدن به امروز و فردای ما تبدیل می‌شود.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «حامد وحدتی‌نسب» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «گُربه» هنرمند گرافیتی و تصویرساز شناخته‌شده‌ی هنر شهری ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

گُربه هنرمندی‌ست که آگاهانه هویت شخصی خود را پشت یک کاراکتر پنهان کرده؛ کاراکتری با ماسک گربه که سال‌هاست شبانه در خیابان‌ها، دیوارها و زیر پوست شهر زندگی می‌کند.

«گربه» نه صرفاً یک نام هنری، بلکه نتیجه‌ی یک مسیر طولانی از جست‌وجو، تجربه و آزمون‌وخطاست؛ مسیری که از نقاشی‌های کودکی آغاز شده، از گرافیتیِ دوران نوجوانی عبور کرده و در نهایت به خلق یک شخصیت مستقل رسیده که می‌تواند هم‌زمان گرافیتی باشد، استریت‌آرت باشد، استیکر شود، پیست‌آپ و اینستالیشن باشد، کتاب شود یا حتی وارد دنیای برندها و کاراکترهای تجاری شود.

فلسفه‌ی گربه ریشه در مفهوم آزادی دارد؛ آزادیِ گربه‌های خیابانی که شب می‌آیند و صبح می‌روند، دیده می‌شوند اما قابل شناسایی نیستند. برای خالقش، گربه امکانی‌ست برای گفتن حرف‌هایی که شاید در قالب هویت واقعی پرهزینه، پرریسک یا حتی ناممکن باشد.

گربه می‌تواند گستاخ‌تر، شجاع‌تر، منتقدتر و رها‌تر عمل کند؛ می‌تواند به مسائل اجتماعی، شخصی و احساسی واکنش نشان دهد و در عین حال فاصله‌ای امن میان هنرمند و اثرش ایجاد کند. این دوگانگی این‌که گاهی خود گربه است، گاهی خالق او و گاهی راوی داستانش بخشی جدایی‌ناپذیر از زیست هنری اوست.

برای گربه، هنر خیابانی صرفاً یک خروجی بصری نیست؛ ترکیبی‌ست از اثر و واکنش. او بارها آثارش را در شهر نصب کرده و از دور واکنش رهگذران را تماشا کرده است؛ نگاه‌ها، مکث‌ها، بی‌تفاوتی‌ها یا حتی تخریب‌ها. این تعامل زنده با شهر، برای او به همان اندازه‌ی خود اثر اهمیت دارد.

در کنار فعالیت‌های خیابانی، گربه به‌عنوان تصویرساز و طراح کاراکتر نیز شناخته می‌شود. او شخصیت‌هایی برای برندها و فضاهای مختلف خلق کرده؛ کاراکترهایی که از دل همان جهان فانتزی بیرون آمده‌اند اما وارد زندگی واقعی شده‌اند.

گربه ترجیح می‌دهد دیده نشود تا دیده شود؛ بایستد و تماشا کند تا قضاوت شود. او باور دارد که اثر باید حرف بزند، نه چهره‌ی خالق. شاید به همین دلیل است که گربه، بیش از آن‌که صرفاً یک هنرمند خیابانی باشد، یک جهان روایی زنده است؛ جهانی که هر روز می‌تواند شکل تازه‌ای به خود بگیرد و همچنان آزاد بماند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «گربه» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

خانم «میترا شاهسوند» طراح برند، استراتژیست ارتباطات و از چهره‌های خلاق و تأثیرگذار طراحی هویت برند در ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او فعالیت حرفه‌ای خود را از دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران آغاز کرد و خیلی زود دریافت که زیبایی بدون معنا ماندگار نیست. همین نگاه فلسفی او را راهی لندن کرد تا در رشته‌ی «تایپوگرافی در ارتباطات تصویری» در کالج ارتباطات لندن و سپس «رسانه و ارتباطات» در دانشگاه لستر تحصیل کند؛ جایی که نگاهش به نقش زبان و روایت در شکل‌گیری برندها عمیق‌تر شد.

پس از چند سال فعالیت در لندن، میترا به ایران بازگشت و استودیوی برندینگ خود را در تهران تأسیس کرد؛ جایی که طراحی را نه صرفاً یک ابزار، بلکه فرآیند کشف هویت برند می‌داند. او در پروژه‌های خود برند را «داستانی زنده» می‌بیند که از دل فرهنگ و تجربه‌ی انسانی زاده می‌شود.

در سال‌های اخیر، مسیر کاری او با تجربه‌ای عمیق از زندگی پیوند خورد؛ هم‌زمان با مراقبت از مادر بیمار و دوران پاندمی کرونا، دو پروژه‌ی مهم My Lady و My Baby را خلق کرد—برندهایی که به گفته‌ی خودش «از دل رنج، عشق و آموختنِ مادر بودن» زاده شدند.

میترا شاهسوند در رویدادهایی چون تداکس‌تهران سخنرانی کرده و داور جشنواره‌های بین‌المللی طراحی بوده است. آثارش در جشنواره‌ی خلاقیت گرِتی فرانسه مورد تقدیر قرار گرفته و در دانشگاه تهران به تدریس برندینگ و روایت برند پرداخته است.

نگاه او به طراحی تلفیقی از شهود و منطق است؛ جایی میان علم و احساس، میان روایت و استراتژی. او معتقد است:

«خودشناسی به خلاقیت کمک می‌کند و خلاقیت به خودشناسی.»

میترا شاهسوند امروز تنها یک طراح نیست؛ او روایت‌گری معاصر است که از میان فرم و رنگ، زبان تازه‌ای برای بیان هویت می‌سازد و باور دارد:

«برند، همان داستانی‌ست که ما درباره‌ی خودمان باور می‌کنیم.»

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «میترا شاهسوند» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «کیان پورتراب» موزیسین، آهنگساز، ترانه‌سرا، تنظیم‌کننده و خواننده‌ی آلترناتیو راک و پاپ، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او فعالیت حرفه‌ای خود را از سال‌های نوجوانی و با حضور در فضای موسیقی راک مستقل ایران آغاز کرد؛ جایی که به‌عنوان یکی از اعضای گروه «کامنت» شناخته شد؛ گروهی که برای بسیاری از مخاطبان نسل جوان، یکی از متفاوت‌ترین و تأثیرگذارترین پروژه‌های موسیقی آلترناتیو فارسی بود.

اما مسیر هنری کیان، تنها به فعالیت گروهی محدود نماند؛ او به مرور، وارد جهان شخصی‌تر و مستقل‌تری شد؛ جهانی که در آن، موسیقی برایش به بستری برای تجربه، کشف و بیان لایه‌های عمیق‌تر ذهن و احساس تبدیل شد. جهانی که در آن موسیقی تنها ابزار سرگرمی نیست، بلکه راهی برای بیان بحران‌های درونی، تنهایی، خشم، عشق، فروپاشی و بازسازی انسان معاصر است.

کیان در سال‌های فعالیت خود، همواره تلاش کرده موسیقی را از قالب‌های کلیشه‌ای رایج فاصله دهد و به سمت ساخت فضایی شخصی، صادقانه و چندلایه حرکت کند؛ فضایی که در آن، صدا، سکوت، نویز، شعر و احساسات خام، همگی بخشی از روایت هستند.

کیان پورتراب در هر دوره از فعالیت هنری‌اش، بخشی تازه از جهان ذهنی خود را آشکار کرده است؛ از قطعاتی که بر پایه‌ی خشم، اضطراب و بی‌قراری ساخته شده‌اند تا آثاری که به سکوت، تنهایی، پذیرش و مواجهه‌ی انسان با خودش نزدیک می‌شوند.

در نگاه او، موسیقی یک «وضعیت» است؛ وضعیتی که می‌تواند هم پناهگاه باشد و هم میدان نبرد. او تلاش می‌کند به‌جای ساختن موسیقی صرفاً خوش‌شنیدنی، تجربه‌ای احساسی و زیسته خلق کند؛ تجربه‌ای که شنونده را وارد فضای ذهنی و عاطفی اثر کند.

آلبوم‌ها و پروژه‌های موسیقایی کیان پورتراب، هرکدام نماینده‌ی بخشی از این مسیر تحول هستند؛ مسیری که از صداهای خشن‌تر و بیرونی آغاز می‌شود و به جهان‌های شخصی‌تر، تاریک‌تر و تأمل‌برانگیزتر می‌رسد. او از آن دسته هنرمندانی است که بیش از آن‌که به تکرار موفقیت‌های گذشته فکر کنند، در تلاش‌اند هر بار جهان تازه‌ای را تجربه و خلق کنند.

آن‌چه کیان پورتراب را از بسیاری از موزیسین‌های هم‌نسلش متمایز می‌کند، جسارت او در تغییر، تجربه‌گرایی و عبور از منطقه‌ی امن است؛ او همواره کوشیده میان موسیقی مستقل جهانی و زیست شخصی ایرانی پلی ایجاد کند؛ پلی میان اضطراب نسل امروز، تنهایی شهری، بحران هویت و میل به خلق.

در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، کیان پورتراب از مسیر شکل‌گیری هویت موسیقایی‌اش می‌گوید؛ از سال‌های تجربه، شکست، آزمون‌وخطا، تأثیر موسیقی راک و آلترناتیو، تغییر نگاهش به صدا و ساختار، و از این‌که چگونه موسیقی برای او به ابزاری برای فهم جهان و فهم خودش تبدیل شده است.

او درباره‌ی تفاوت دوره‌های مختلف کاری‌اش، تغییر فضای آلبوم‌ها، مفهوم «بلوغ هنری»، فشارهای فعالیت مستقل، و مواجهه‌ی یک هنرمند با جهان درونی‌اش صحبت می‌کند؛ مسیری که در آن، هر آلبوم نه فقط مجموعه‌ای از قطعات، بلکه سندی از یک دوره‌ی زیسته و احساسی است.

نگاه کیان پورتراب به موسیقی، نگاهی شخصی، فلسفی و تجربه‌محور است؛ او باور دارد که هنر زمانی واقعی می‌شود که هنرمند حاضر باشد خودش را بی‌واسطه و بدون پنهان‌کاری وارد اثر کند.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «کیان پورتراب» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

آقای «امیدرضا کاظمی» مشاور توسعه‌ی کسب‌وکار در صنعت گردشگری و مهمان‌نوازی، پژوهشگر و فعال فرهنگی در حوزه‌ی هتلداری، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛

او از چهره‌های شناخته‌شده‌ی صنعت میزبانی ایران است؛ از نخستین دانش‌آموختگان هنرستان هتلداری ایران که پس از تجربه‌ی کار در هتل‌های بزرگ تهران، مسیر خود را از مدیریت اجرایی به تفکر و بازتعریف فلسفه‌ی «میزبانی ایرانی» گسترش داد.

نگاه او به میزبانی صرفاً یک شغل یا مهارت خدماتی نیست، بلکه گفت‌وگویی فرهنگی میان آداب و اصول است، جایی که «آداب»، ریشه در ادب و فرهنگ دارد و از دل رابطه‌ی زنده‌ی میزبان و مهمان زاده می‌شود، و «اصول»، ساختاری است که با گذر زمان باید دوباره بازخوانی و بازتعریف شود.

امیدرضا در دوران کاری‌اش در پروژه‌هایی چون هتل تاریخی سرای عامری‌ها در کاشان، هتل آتنا تهران، هتل بوتیک سوريجان، و در همکاری با مجموعه‌هایی همچون گروه سورینت و شرکت عظام، نقش کلیدی در شکل‌گیری جریان تازه‌ای از بازآفرینی بناهای تاریخی و تجربه‌ی سفر ایرانی ایفا کرده است؛ جریانی که بعدها در سراسر ایران ادامه پیدا کرد و به شکل‌گیری بوتیک‌هتل‌ها و اقامتگاه‌های بومی انجامید.

اما آن‌چه امیدرضا را از دیگر فعالان صنعت هتلداری متمایز می‌کند، زاویه‌ی نگاه انسانی و فرهنگی اوست؛ او باور دارد که میزبانی، بیش از هر چیز یک فرآیند پرورش است.

همان‌طور که خودش می‌گوید: «آداب، پروروندنی است، دیکته‌شدنی نیست. ادب را باید در زمان کاشت، در تعامل آموخت و در معاشرت تجربه کرد.»

او می‌کوشد نشان دهد که مهمان‌نوازی در ایران نه وارداتی از غرب، بلکه بخشی از ژن فرهنگی و تاریخی ماست؛ مفهومی که در معماری خانه‌ها، در شاه‌نشین‌ها و حیاط‌های بیرونی، در فرهنگ هم‌سفره‌گی و هم‌نشینی و در قهوه‌خانه‌های بوشهر و حیاط‌های کویری کاشان ریشه دارد. در نگاه او، «خانه ایرانی» نه فقط مکانی برای اقامت، که تجلی روح ارتباط، ادب و گفت‌وگوست.

در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، امیدرضا کاظمی از تاریخ نانوشته‌ی صنعت گردشگری در ایران سخن می‌گوید؛ از جریان‌هایی که از دهه‌ی چهل آغاز شد، در دهه‌ی شصت زیر خاکستر ماند، و در دهه‌ی نود دوباره گل داد. او از نسل مدیرانی است که می‌کوشند استاندارد جهانی را در چارچوب آداب ایرانی بازتعریف کنند و در این مسیر، میان «اصول جهانی» و «روح بومی» پلی زنده بسازند.

در کارنامه‌ی او، علاوه بر مدیریت و مشاوره، نقش‌های آموزشی و پژوهشی پررنگی دیده می‌شود؛ از تدریس در حوزه‌ی مدیریت رستوران و بوتیک‌هتل گرفته تا راه‌اندازی پلتفرم میزبین که ترکیبی از فناوری و تجربه‌ی انسانی را وارد صنعت میزبانی کرده است.

نگاه امیدرضا کاظمی به میزبانی، نگاهی شاعرانه و فلسفی است؛ او معتقد است میزبانی، آیینه‌ای از فرهنگ ماست؛ جایی که شأن میزبان نه در خدمت، بلکه در هم‌نشینی معنا می‌یابد.

این شما و این گفت‌وگوی جذاب «امیدرضا کاظمی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.

امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.

از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.